Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Wat is de kracht van een werkend team die zorg dragen voor een huis vol bewoners met een vorm van dementie door de dag heen?  Heerst er onrust, verveling, ontspanning of  angst hoe is de sfeer?  Belevingsgericht werken is belangrijk als je werkt met mensen met dementie, individueel maar ook zeker ook een hele belangrijke samen de neuzen de zelfde kant op. Samen afstemmen op wat op de dag nodig is voor een fijne en ontspannen sfeer. Maar wat is nodig? Elke collega heeft daar zo zijn eigen kijk op. Dat is soms lastig maar heeft ook veel voordelen. Als je deze krachten weet  te bundelen kan het belevingsgericht samenwerken mooie momenten opleveren. Lastig is het als iedereen zijn eigen ding doet en er geen afstemming is.  Tuurlijk  zijn er duidelijke taken. De adl verzorgen het ontbijt verzorgen en de was verzorgen, familieleden ontvangen en begeleiden. Tussen deze belangrijke taken door is de belangrijkste taak aandachtig zijn voor de mens met dementie, de be...
Recente posts

“Ik wil je even spreken!

  “ De bedreigde ik”.  is de 1e fase van Dementie. Deze dame met dementie woont sinds een paar maanden in een verzorgingshuis met open deuren.  “Ik wil je even spreken! vraag ik streng en standvastig. Ik weet dat ik het af en toe even  niet meer goed weet, want mijn geheugen is niet meer wat het geweest is. Wat ik wel weet is dat er spullen uit mijn kamer verdwijnen! Ik eis dat er actie wordt ondernomen. Ja je kunt wel steeds zeggen dat gaan we doen! Ik hoor niet anders, Maar doe het ook een keer! Denk maar niet dat ik hier blijf wonen  er klopt hier heel veel niet!  En anders bel ik gewoon naar de politie! Boos loop ik met grote stappen de stijle trap op.  Ik kook van binnen en het draait ook in mn hoofd. Ze denken zeker dat ik gek ben maar zo is het niet! Ik weet echt wel dat ik dat geruite jasje in de kast had hangen, ze komen gewoon op mn kamer!! Ik ben daar niet van gediend maar goed, ik heb het net even goed  gezegd ze moeten weten dat ze, a...

Somber?

Heb je ook weleens een sombere dag ? Één waar je automatisch denkt waar doe ik het allemaal voor. Iedereen kent vast zo een dag Ben je onderuit geslagen door het nieuws, denk je wat heeft het allemaal voor zin? Maak je je zorgen en voel je spanning? Heb je heibel met wie dan ook?  Het gevoel is vaak relatief…… Ga naar buiten maak een wandeling misschien met een mooi muziekje in je oren, turen in de wereld om je heen. Het bevrijd je van dat unheimlich gevoel en relativeert het brengt je vaak ook nog eens mooie ingevingen die je helpen. Blijf doorlopen of ga zitten op een boom in het bos of bankje in het park, even stil en kijken….. Je zult versteld staan als je echt even kijkt…. Pluk die mooie tak. Ruik eens hoe heerlijk het bos ruikt.  Ontdek hoe er altijd dieren om je heen zijn , let maar eens op…. Loop door een donkere regenachtige gure dag met de regen tegen je wangen Om daarna het voorheen saaie binnen te begroeten en de  warmte weer te waarderen. Het perspectief is v...

Dagbesteding, wie wil dat nou niet?

Dagbesteding, Wie wil dat niet!! Graag laat ik jullie mijn volgers, mijn nieuwe werkplek zien waar ik met veel plezier en passie mensen mag begeleiden op prachtige plekken. Een dagbesteding of liever gezegd een dag beleving in de maatschappij. Waar jongeren, volwassenen en ouderen samen komen om het leven te beleven en te optimaliseren. gezien worden en voelen dat je nog altijd van betekenis kan zijn voor de ander. Even aandacht voor elkaar op vaste momenten. Omdat structuur en het ontlasten van mantelzorgers essentieel is als je 24/7 moet leven met dementie of als je psychische hinder ondervind. Dan heb je ontlading nodig en ontlast je de mantelzorger, die weer nieuwe energie kan opladen. Mee blijven doen in de maatschappij en ergens bij horen is dan zo belangrijk, zowel mentaal als fysiek. Samen daar betekenis aan geven is essentieel voor een gelukkig en bevredigend leven.  Hoe mooi dat ik dit op de buitenplaatsen  De Poel en Klarenbeek samen met mijn collega’s mag verzorgen...

Je waardevol voelen met dementie

Bij dementie houd het leven niet op het gaat door of je wilt of niet. Om zinvol te blijven leven met dementie heb je de belangrijke anderen nodig. Extra aandacht en kennis  in de begin fase is van groot belang. Iedereen die te maken krijgt met dementie zal merken dat mensen met dementie soms het gevoel hebben ik kan niks meer.  “ik doe er niet meer toe” Zij merken dat kleine handelingen niet meer lukken.en kunnen boos en snel geërgerd reageren op momenten door de dag heen. Dit komt vaak doordat er goed bedoeld veel uit handen wordt genomen. Dat is natuurlijk logisch omdat veel zaken niet meer vanzelf gaan of zelf zullen lukken . Eigenlijk loop je steeds tegen de lamp. Dan is de belangrijke ander die hierin kan ondersteunen heel waardevol. Want het  blijft heel belangrijk om momenten te creëren die wel goed lukken.  Blijf positief stimuleren in wat goed gaat al is het klein. Door bijvoorbeeld routine in te bouwen in de dagelijkse  handelingen en kunnen er terug k...

Fijn, als ik gezien wordt in mijn eenzaamheid.

Ik ben een zelfstandige vrouw  en kan mezelf prima redden. als mijn man weg ging op zakenreis had ik het rijk alleen en dat vond ik nooit erg. Nu voel ik me nog weleens onthand. Ik hou van dieren ben er gek op vooral op poezen die heb ik altijd gehad een heel stel. nu heb ik hannes en ligt altijd aan mijn voeten eind.  Het is wel raar hoor, hij is wat hard en hoeft nooit te plassen. Hij miauwt als ik in zn buurt ben. Ach een lief diertje, “he Hannes ja je bent lief hoor!” Ik ga graag even alleen een wandeling maken. ik stik als ik de hele dag maar binnen moet zitten niet weten wat te doen. De mensen die er allemaal zijn wat moet ik hier toch? Mijn spullen staan hier allemaal. Hoe kan dat toch vraag ik me steeds weer  af. Ik wil echt weer eens naar mijn vader en moeder daar ben ik al lang niet meer geweest, maar volgens mij zijn ze er al lang niet meer. Gek dat ik dat toch steeds denk. Hoe zou het met ze gaan ze zullen me wel missen en ik mis hen. Vooral als ik me alleen e...

Stagiaire’s in de dementie zorg, verdienen een rots in de branding!

Stagiaires en bol leerlingen in de dementie zorg verdienen een rots in de branding, ja toch? Willen we deze broodnodige zorgverleners van onze toekomst behouden?  Als je jongeren wilt inspireren om in de ouderen zorg te gaan werken, denk ik dat er iets moet veranderen in de begeleiding van stagiaires. In de zorg. Er is te weinig tijd en ik denk daarom te weinig inlevende empathische begeleiding om dat te kunnen doen. Hoe kan dat? en waar ligt dit aan Ik heb me daar in proberen te verdiepen. Ik vind het jammer dat er te weinig wordt geïnvesteerd in intensieve begeleiding. Heb ook wel een aantal navragen gedaan en het stelt me treurig. In mijn observatie tijdens periodes van de jonge zorgverleners wordt er al veel gevraagd. Bij het begeleiden en verzorgen van mensen met dementie wordt er nog al wat van je gevraagd. Wat ik zie is dat zij te snel moeten mee draaien in het team. Er wordt veel van ze gevraagd en verwacht. Dan te bedenken dat velen nul ervaring hebben met dementie. Dan he...

De kracht van buiten

Vandaag ben ik wat somber en weemoedig. Ik ga naar buiten ik pak me goed in want een flinke griep  heeft me de afgelopen dagen geen goed gedaan, benauwd,snotterig, en heftige hoofdpijn hebben mn energie level achteruit doen hollen. Ik heb even buiten nodig en weet dat het me altijd op andere gedachten brengt. Buiten is het koud maar de frisse lucht die ik inadem is heerlijk.  Een opa duwt zijn kleinkind telkens opnieuw van de kabelbaan.  Twee bejaarde hondjes lopen te langzaam volgens hun baasje,  de ene lijn is ver van de andere ze hebben geen haast en aan hun grijze baardjes en rondom de ogen zie je dat ze al hoog bejaard zijn. De dikste komt nieuwsgierig naar me toe ik aai hem even over z’n koppetje. Dan komt de keuze ga ik rechtdoor of rechts het bruggetje over? Ik loop maar weer eens rechtdoor langs de vijver. Een meerkoetje baant zich een weg door hardnekkige groene kroost van de kleine vijver  ik bedenk me dat het al best hard gevroren heeft het verbaast ...

Meisje van 56…..

Meisje van 56 kijkend in een kastanjeboom met al zijn frisse net uitgerolde groene bladeren. De witte kaarsen mooi oplichtend in de zon . De blauwe lucht met witte watten wolkjes maken het beeld af. Het brengt me terug naar dat meisje. Dat meisje dat goed kon knikkeren en met haar hakken de mooiste potjes kon draaien in het zwarte zand onder de schaduw van de kastanje boom in het paadje naast ons huis. Dat ik mn nieuwe schoenen aan had was ik even vergeten en mn vrij lichte broek zag rond de billen zwart van het zitten achter knikker pot in het  zand. Daar herinnerde mijn moeder me wel aan als ik thuis kwam.  Vorige week keek ik tijdens het sporten weer in zo’n prachtige kruin. De kastanjeboom en  z’n witte kaarsen het voelt voor mij altijd vertrouwt als ik ze zie. Als ik ziek was keek ik liggend vanaf de bank door de donkere takken naar het groene licht van de bladeren. De kaarsen kregen allemaal kleine balletjes die beloofde mooie donker mahonie kleurige kastanjes te wo...

Pijn,

  Ik zie haar als ik binnen kom en mijn dienst begint.  Beteuterd en bijna verdrietig kijkt ze voor zich uit. Als ik goede middag zeg tegen iedereen raken onze ogen elkaar. Ik zwaai en lach mijn blije lach naar haar. Haar ogen lichten even op. Ik loop naar haar toe en zeg hai en noem haar naam. Ze zegt “dag lieverd”  Als ik haar vraag hoe gaat het met je? Kijkt ze me serieus aan en zegt “ik ga naar huis! Ik ga naar mijn moeder als die er nog is. Bah waarom ben ik toch hier? Ik ga vandaag echt naar huis. Dat moet toch kunnen? Ik sluit haar in mijn armen. De lieve schat…. Ik zeg haar dat ik het begrijp ze kijkt me aan, ga je met me mee? Dat lijkt me gezellig zeg ik.  Maar ik ben net binnen en heb wel zin in een warme chocolademelk, haar gezicht veranderd “oh das ook wel lekker, je had het vast koud buiten vraagt ze bezorgd. Wil jij ook? “Mag dat! Ja tuurlijk zeg ik, ga lekker zitten wil je er ook slagroom op. Haar ogen worden klein en lachen het uit “oh ja lekker!...

Dus ik kan hier blijven tot ik begraven wordt?

Ik zit samen met twee dames aan tafel we hebben net het warme eten op en zijn begonnen aan een heerlijk toetje. Onder de maaltijd hebben we al gezellige en serieuze onderwerpen besproken. Ook bespraken we het overlijden van de dag ervoor overleden lieve medebewoonster.  We gaan haar missen, daar waren we het samen over eens.  Is ze nu nog hier? vroeg één van de dames? Ja hoor ze is nog hier en is opgebaard op haar appartement en ze ziet er heel vredig uit.  Het onderwerp schijnt de twee dames erg te interesseren en ik weet dat zij het onderwerp beide ook aankunnen.  Wat mooi dat dat kan zegt de ene dame, dus ik kan hier blijven tot ik wordt begraven? Ja dat kan zeker en ik vertel erbij dat ik het persoonlijk ook altijd heel mooi en fijn vind.  Goh zegt de andere dame ja dat is ook mooi.  Ik vertel dat het voor naaste familieleden ook altijd heel fijn is dat deze mogelijkheid er is.   De dame links van me kijkt me enthousiast aan en zegt nou dat is dan ...

Je weet mn naam niet meer, maar is dat erg?

 NEE natuurlijk niet! Je kunt mijn naam niet meer onthouden, maar toch weet je wie ik ben. Als onze ogen elkaar raken zie ik de herkenning in je ogen en je non-verbale. Een blij of verdrietig gezicht komt naar me toe. Ik sluit je even in mijn armen en zeg zacht daar ben ik weer, “oh zo fijn” hoor ik in mijn oor. Ik help je op weg naar je vader en je moeder die er niet meer zijn. Je gaat naar huis zeg je resoluut! En ik zeg” ik ga met je mee! We lopen samen op naar je eigen appartement of heerlijk in de buitenlucht. We verdwalen in verhalen er is nog zoveel te zien en te vertellen. We lachen en ja soms ook huilen. De ontlading samen doet je goed. Het gevoel dat er iemand er speciaal voor jou is geeft rust en ontspanning. Dat doe ik zo graag voor jou. ANST EN ONZEKERHEID Bij het ontbijt zie ik een nog een hulpeloze dame ze kijkt me aan. Ik zie je machteloze blik en je steekt je hand in de lucht, dit is een steeds terug kerend ritueel geworden in de loop van de tijd. Ik kom naar je to...

Geruststellende woorden die afleiden van de schaamte.

De algemene dagelijkse levens verrichtingen oftewel adl zoals we de ochtend zorg noemen, is een belangrijk moment van de dag. De belangrijkste naar mijn idee. Een moment die wij als verzorgende/ begeleider mogen organiseren. dit kan vanuit een wederzijds vertrouwen, om letterlijk zo dichtbij iemand te mogen komen. Het bewust zijn dat het voor een verzorgende de normaalste zaak van de wereld is maar dat dit zeker niet geld voor de ontvanger van de zorg is een belangrijk uitgang 's punt. Daarbij is het heel  belangrijkste om de eigen regie  van de mensen met dementie te bewaken, hoe klein ook. Het snel en goed bedoelde willen overnemen beperken.  Eigenwaarde blijft hierdoor in takt, het zorgt ervoor  dat mensen vol vertrouwen de dag tegemoet kunnen omdat het waardig verzorgen hen veel steun geeft. Start de dag met een lach zeggen ze weleens Ze hebben gelijk! Het is mijn doel…… Als ik binnenkom op een appartement begint het voelen en observeren. Hoe is de gemoedstoestan...

Verborgen ik, dat ben ik ( schuifelend onderweg)

Haar achteruitgang raakt me Tegelijkertijd weet ik dat zij er zelf geen weet meer van heeft. Haar boven brein is volledig vervaagt dus het geheugen en het denkende brein werken niet meer. Het onderbrein (ook wel het emotionele brein genoemd) is overgebleven.   Zie onder mijn blog de mooie uitleg over het brein met dementie, van Anneke van der plaats Zij leeft in het hier en nu zonder idee van tijd en geen idee waar zij zich bevind. Het hier en nu wordt afgewisseld met angst, blijdschap, boosheid en    bedroefdheid. Herkenning die ik zie en voel is er nog steeds, maar het wordt troebel. Ik heb haar leren kennen toen zij zich nog met woorden kon uitdrukken. Die tijd is voorbij en ik zal het met mijn 5 jaar opgeslagen informatie moeten doen. Haar welzijn hangt nu totaal af van wie haar mag begeleiden. Blog…               Verborgen ik, dat ben ik. Ik leef van emotie naar emotie. Mijn sprekende taal is nagenoeg verdwenen, maar soms komt er ee...

Ik vergeet de dagen waarin ik leef

Door mooie en noodzakelijke gesprekken met deze lieve vrouw getroffen door Alzheimer, heb ik haar leren kennen. Ik heb geprobeerd haar wensen over welzijn en wat voor haar belangrijk is om te zetten in woorden.  Zij die overgeleverd is aan de zorg omdat door dementie haar hersenen beschadigd zijn en  zij niet meer voor zichzelf kon zorgen… Aan mij kun je gelijk zien in welke bui ik ben, ook horen trouwens. Neem me serieus. en vraag alsjeblieft even hoe het gaat , maar niet waar iedereen bij is. daar heb ik moeite mee en zal mijn antwoord steevast zijn dat alles oké is.  Als ik vrolijk ben dan kun je daar niet om heen, ik praat wat luid en durf alles te zeggen wat ik denk. Het wordt me niet altijd in dank afgenomen.  Ik hou van gezelligheid en een fijn gesprek, vooral als ik soms even Mijn hart moet luchten met mijn rot ziekte. Alzheimer ja dat heb ik en af en toe even praten met iemand die ik kan vertrouwen helpt me. Het valt me soms zwaar.  Ik kijk graag tv en ...

Het mooie en bijzondere is…

Het mooie en bijzondere is…. Mensen met dementie leven in het moment. Meegaan in dat moment, maakt de medemenselijke verbinding. Meegaan met emoties, meegaan in verwondering meegaan in de beleving van het nu. Het gevoel dat je gezien, gehoord en begrepen wordt maakt dat je vanuit vertrouwen samen kan genieten van de momenten van de dag….. Ook kun je zelf deze gezamenlijke  momenten organiseren. Maak gewone momenten bijzonder.  Er ontstaan zulke mooie momenten… Bijvoorbeeld in smaak beleving door samen iets lekkers te eten.  wegdromen in geliefde muziek. Wandelen door favoriete jaargetijde,door herfst bladeren stiefelen. Sneeuw onder je voeten horen kraken. Heerlijk zitten met je gezicht in het voorjaarszonnetje of een wijntje buiten op een zomeravond. Samen lachen om de koolmeesjes die bungelen aan het pinda netje. Sta even stil bij een mooie boom of bloem. Gieren om toon Hermans en Laurel en Hardy Geluk heeft niet veel nodig, even samen in dat moment van zijn hoe mooi...

Dit wil ik graag delen, eindelijk weer terug gevonden!

  "Desiderata" is geschreven in 1927, door Max Ehrmann (1872-1945).  Wijze woorden uit een ver verleden. Ik vond het 20 jaar geleden al mooi en in deze tijd helemaal! Eindelijk terug gevonden ik had het jaren op een A4tje En deel dit heel graag met iedereen…. Laat gerust een reactie achter wat je er van vind. Wees kalm te midden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede in stilte kan heersen. Sta op goede voet met andere mensen zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk en luister naar anderen; ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen; zij belasten de geest. Wanneer jij je met anderen vergelijkt zou je ijdel en verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf. Geniet zowel van wat je bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling houden voor je eigen werk, hoe nederig dat ook moge zijn; het is een werkelijk bezit in de veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorz...

Onbegrepen gedrag Verdediging’ s mechanisme ? ….. jazeker!

Onbegrepen gedrag Verdediging’ s mechanisme ? ….. jazeker! Werken met mensen met dementie is een keus en werkt het best als je het vanuit je hart doet.  Je zal je eigen inlevingsvermogen moeten blijven aanspreken en onderzoeken. Ze begon ineens te slaan! Hij werd zo boos en balde  zijn vuist! Kijk nou! Ze schopt me! Ze spuugde ineens in mijn gezicht! Ze kneep me ineens in mijn armen! Hij reed keihard op me in met zijn rollator! Ik heb ze meegemaakt en nog, verbaasde gezichten maar ook boze collega’s, die vol ongeloof in hun ogen vertelde wat hun was overkomen. Ook ik kreeg ooit een stomp in mijn gezicht van een dame die ik ervan weerhield om over een hek te willen klimmen. Ook al eens  gemene kneep met lange nagels in mijn arm. Omdat het hemd zo nodig uit moest. Dagen was het blauw en herinnerde het aan de situatie met de dame die zich door mij bedreigd voelde. En ja dat is schrikken!! En tegelijkertijd waren deze ervaringen grote leer momenten voor mij  geweest. *Al...

Als je gezien wordt als onbegrepen…..

Onbegrepen gedrag…… Dan moet er een belletje gaan rinkelen ! Het is signalering’ s gedrag! (Empathisch gezegd) Ik hoor geschreeuw, als ik er heen loop zie ik een boze dame een andere collega uit voeteren. Jij begrijpt me niet! Zegt ze met een luide stem, ze laten me hier gewoon stikken!  Ze kijkt nu naar mij en en begint haar luide tirade tegen mij. Jij snapt me ook al niet. Ik zie het aan je ogen en ze kijkt me argwanend aan en zegt “Ik weet wel dat ik zo weg ben hier! Haar ademhaling zit heel hoog. Ik ga even naast haar zitten, de spanning is torenhoog voelbaar.  Ze kijkt star voor zich uit. Ineens die blik naar mij boos, heel boos. De woorden die vloeien zijn flarden van verschillende zinnen, die ik niet begrijp. Maar de intonatie is heel duidelijk. Ik zeg maar even niks en probeer haar beleving te onderzoeken. Ik kom te dichtbij bij merk ik. Ze kijkt me aan en zegt, ga maar hoor! Ga alsjeblieft weg! Ik sta op zonder wat te zeggen. Ze duld me niet op dit moment. Boos staat ...

Een eerlijk gesprek en niet om de hete brei heen draaien.

Bij het eerste contact die ik heb met iemand die bij ons komt wonen. ga ik op zoek naar de verbinding. Je leert iemand kennen door in gesprek te gaan. ik wil graag weten wie iemand is , waar hij of zij vandaan komt, wat iemand raakt. Ik ben me er zo van bewust hoe letterlijk dichtbij ik kom bij deze kwetsbare mensen. ik sta naast je als je je voor gaat stellen aan je nieuwe medebewoners, ik sta naast je als je je wast als ik je kleding aan geef, je tandpasta op de borstel vul, je droge benen insmeer met bodylotion ik sta naast je als je wakker wordt. Een eerste gesprek begint altijd met koetjes en kalfjes maar al snel probeer ik als we alleen zijn de diepte op te zoeken.  Ik ben dan nieuwsgierig , wat leeft er op dat moment van binnen en wat doet het met je, ineens in een andere omgeving te moeten leven? Bij velen merkte ik op dat zij na de ingrijpende verandering in het leven met dementie en een verhuizing al dan niet vrijwillig of onvrijwillig vaak behoeftes hebben om te vertelle...

Zij vertellen, als ik met aandacht luister hoe zij benaderd willen worden

         Het verhaal van mijn Blogs   De verhalen die ik beschrijf ontstaan uit intensieve gesprekken, aandacht en mijn drive om te willen zorgen en te begeleiden. Het verwoorden en het in beeld willen brengen hoe het is om dementie te ervaren.  Het willen zorgen voor mensen die zelf niet meer de totale handelingen kunnen uitoefenen om overzichtelijk te leven zoals zij graag zouden willen, daagt mij uit om deze mensen zoveel mogelijk in hun kracht te zetten en eigen regie, de grootste rol te laten vervullen. Als het me lukt een vertrouwensband op te bouwen kan ik mooie en oprechte gesprekken voeren en kom ik er soms achter wat er in de mist van dementie zich afspeelt. Ik ben persoonlijk positief-nieuwsgierig van aard op heel veel vlakken, zo ook in mijn werk met mensen met een vorm van dementie.  Ik wil weten wat doet het met je, als je te horen hebt gekregen dat je alzheimer hebt! Hoe voelt het om door je kinderen goed bedoeld verhuisd te zijn na...

Er valt nog veel te lachen met Dementie…

Iedereen zegt vaak, werk je met mensen met dementie? Dat lijkt me echt heel zwaar. Als ik dan zeg dat ik eigenlijk altijd veel plezier heb kijken ze me verbaasd aan. Deze mensen hebben vaak zelf nog veel humor en laten dat ook regelmatig merken.  Ook zelfspot onder bepaalde types is heel normaal of cynisme op persoonlijk vlak met een tikkel humor. Ik heb echt vaak lol. En betrap me regelmatig op dat ik in mezelf nog aan het na lachen ben van een situatie. Nee het is echt plezierig tussen deze mensen. En als ze down of verdrietig zijn ben ik er ook . Maar dan is mijn doel die lach op hun gezicht te toveren. Niet om het verdriet te verdringen. Daar neem ik de tijd voor maar er komt bijna altijd een moment waarop ik de oprechte lach weer kan vangen. Elk mens heeft zijn eigen humor zo ook mensen met dementie ik weet ook niet altijd of deze mensen dit altijd al hebben gehad maar bij de meeste navraag aan familieleden of partners hoor dat zij daar niet veel in verandert zijn. Ook is er h...